De spelende mens

Wat is er voor ons als volwassenen nodig om weer te kunnen ‘spelen’? Om je aandacht vrij te richten op wat voor jou in jouw leven er echt toe doet. Zijn we vergeten om net zo onbevangen en vol vertrouwen te creëren als een kind dat doet?  Nu met de wetenschap dat wij de regisseur én de speler zijn. 

Soms zit je aandacht vast of verstrikt in rollen, regels en overtuigingen die belangrijk voor je waren. Die je nu juist belemmeren om te leven naar jouw eigen waarden. Herken je dat? 

Spelen is vooral ‘doen’. Al doende je eigen antwoorden vinden die opgeslagen zijn in jouw lichaam, je basis onderzoeken. Kunnen vertrouwen op die antwoorden, omdat je tot in je botten voelt dat het klopt voor jou. Je instinct of intuïtie volgen. ‘Spelen’ vraagt een JA naar jezelf, vraagt om een soort nieuwsgierigheid, om een intentie, om aanvaarding, om een openheid van Niet-Weten, om Hier en Nu te zijn.

Ben je bereid om JA te zeggen? 

Zet de stappen die daarvoor nodig zijn!